WK verslag: teamcaptain Eric

Eindelijk is het dan zover : ik mag deelnemen aan de Wereldkampioenschappen !
Na een jaar battlen in de BCH Master klasse heb ik mij mogen kwalificeren voor deelname. Verhalen doen de ronde dat het strand erg nat kan zijn als het geregend heeft. Mijn bigfoot banden waar ik normaal mee rij zijn niet geschikt voor nat strand. Gelukkig kan ik van Stefan van Bommel schijfwielen lenen en van Xxtreme een voorvork geschikt voor schijfwielen.
Ik heb echter nog nooit met schijfwielen gereden dus ik maak me wel enigzins zorgen hoe ik er mee om moet gaan. Stefan zegt dat zijn Landsegler wielen hetzelfde rijden als bigfoots : driften en dwarsgooien is bijna hetzelfde. Een week voor de race ontvang ik nieuwe lijnen op rol en avond na avond ben ik bezig om zoveel mogelijk vliegers uit t rusten met nieuwe lijnen. Een dag voor vertrek naar Frankrijk haal ik alle vliegers uit te tas en controleer deze zo goed mogelijk.

Op zondag rijden Maarten de Grauw naar Frankrijk. Zonder problemen komen we na 8 uur rijden aan op de Camping in Cherrieux. Wij zijn de laatste van de groep Nederlanders die nog moesten aankomen. Jeroen Potters was er al sinds vrijdag en heeft nog niet gereden : teveel regen maakt het strand onberijdbaar….Dat belooft veel goeds voor het WK want er is nog meer regen in aankomst.

Maandag neem ik de tijd om de buggy op te bouwen en de Landsegler wielen erop te zetten.
Damn, wat ziet die buggy er mooi uit met die wielen ! Aan het eind van de dag wil ik rijden…oefenen met de schijfwielen maar het strand is nog steeds zeiknat. Jeroen had gehoord dat ergens ten westen van Cherrieux er een stuk strand is waar gereden kan worden. Mij buggy ligt al snel boven op Jeroen’s aanhangwagen en een half uur later rijden we over een smal, maar droog stukje strand. De schijfwielen doen het goed. Voor mijn gevoel hebben ze minder grip dan bigfoot op droog zand, maar ik voel me er meteen vertrouwd mee.

’s Avonds gaan Maarten en ik snel een pizza halen in een dorpje verderop. Een pizza Hawai….maar dan met garnalen en curry saus…..rare Duitsers….ja Duitsers… want de pizzeria wordt door Duitsers gerund.

Dinsdag is de dag van de technische keuring…dat betekent veel wachten voordat buggy, harnas en helm voor de wedstrijd goed gekeurd worden. Een man of tachtig staan met buggy in een rij en ondertussen wordt er veel bijgepraat met de andere deelnemers. De wachtrij slingert zich als een slang over het terrein en bij elke bacht verwacht ik wel een bordje met (nog xxx minuten)…. Mijn Xxtreme buggy wordt zonder problemen goedkeurd, net zoals die van alle andere Nederlanders.

Uit Nederland zou er nog een zending met BCH jasjes komen zodat we ons als een echt Nederlands team kunnen presenteren in identieke kleding. De Fransen hebben het echt goed voor elkaar met een witte jasjes met mooie opdrukken. Echter de zending blijkt vertraging opgelopen te hebben en we besluiten aldus op zoek te gaan naar 8 stuks oranje Tshirts in uiteenlopende maten en natuurlijk niet te duur.
Met zijn allen stappen we de auto in en rijden naar de enige winkelstraat in Dol de Bretange, een dorpje verderop. Geen enkele winkel heeft voldoende shirts op voorraad en het Nederlandse team begint al zenuwachtig worden….Een lingerie winkel heeft wel voldoende oranje jarratels op voorraad! Die dan ? Helaas, ik krijg de mannen niet zo gek….
Laatste kans : de Super-U supermarkt : bij binnenkomst zien we meteen wat we zoeken..mooi polo shirt in het oranje, in de juiste aantallen en maten en ook nog eens 50% afgeprijsd. Hoppa…geslaagd!
Terug op de camping krijgen de shirts een NL logo er op gespoten…we zijn klaar voor de ceremonie !

De ceremonie omhelst het in optocht lopen van de deelnemende landen vanaf het buurthuis naar de strandtenten die speciaal voor dit evenement zijn opgezet. Al lopend worden we door veel toeschouwers aangemoedigd. In totaal zijn er meer dan 300 deelnemers waarvan 80 buggiers. De andere deelnemers zijn van de andere FISLY zeilklasses. De optocht is indrukwekkend echter de daarop volgende bobo toespraken van het Fisly bestuur slaapverwekkend.

’s Avonds moet er nog over een belangrijk onderdeel gestemd worden…de team captain…wie o wie wil deze eervolle taak op zich nemen. Vorig jaar bij de Europeese kampioenschappen was het Jeroen Potters, echter nu bedankt hij voor de eer en met een overweldige meerderheid krijg ik de eer toegewezen om team captain te zijn. Belangrijkste voordeel van hte zijn van de teamcaptain is het bijwonen van de “captains briefing” welke elke ochtend om 09:00 uur begint. Terwijl de camping nog in diepe slaap verkeert (en ik dat ook zou moeten zijn) weet ik mij elke ochtend te vermannen en de briefings bij te wonen.

Woensdag

Met al mijn wedstrijdspullen begeef ik mij naar de briefing. Onderweg stop ik bij het lokale bakkertje om brood en drinken in te slaan. De eerste briefing gaat op zijn Frans…te laat, volledig onduidelijk wie wat waar en hoe, maar we gaan een poging wagen om te racen…het strand is nog steeds zeiknat, maar Koen, de belgische race master wil eerst een proefrace rijden. Nergens is het strand droog, behalve in de technische zone waar ieder land een sectie heeft toegewezen gekregen om tentjes neer te zetten en vliegers uit te leggen.

Een droogpak heb ik niet, want rijden door het water vind ik niet leuk…ook niet met droogpak. Van Robert Smits leen ik een regenbroek in de veronderstelling dat ik daar mee minder snel nat zal worden.
Om half 11 is de proefrace…iedereen rijdt op bigfoots want de franse deelnemers hadden gezegd dat zij het strand goed kennen en dat schijfwielen niet nodig zijn. De proefrace start en na 100 meter ben ik drijfnat…de regenbroek help niet en de bigfoots maken er een groot water ballet van.
Na de proefrace is het wachten wat de racemaster gaat besluiten…gaan we rijden op niet ?
Het wachten duurt lang en ik besluit om mijn achtewielen te vervangen door de schijfwielen. Op de een of andere manier denk ik daar toch beter mee te kunnen rijden. Het voorwiel vervang ik nog niet want dat vergt veel meer werk; dat doe ik vanavond wel. Omdat het besluit van de racemater lang op zich doet wachten ga ik een stukje proefrijden…wauw wat een verschil ! De schijfwielen zakken helemaal niet weg in het natte zand en snijden perfect door het water heen. Terwijl ik heen en weer cross zie ik de andere deelnemers mijn nauwlettend in de gaten houden….moeten zij ook al vast gaan wisselen ?
Ondertussen heeft Maarten de Grauw heel snel ook schijfwielen eronder gezet en net nadat hij klaar is besluit de racemaster de eerste race te starten. Niemand heeft meer tijd om wielen te wisselen !

Vanwege het natte strand heb ik besloten om mijn GPS niet te monteren. Ik gok wel dat ik op tijd bij de startlijn sta…verkeerde keuze…ik let niet goed op en start als laatste ! Gelukkig duurt de race 40 minuten en haal ik gedurende de race veel mensen in.

Helaas breken in de laatste ronde mijn lijnen en valt de vlieger in het water..met buggy en zeiknatte vlieger ren ik naar de technische zone om met een kleinere, maar droge vlieger toch nog mijn laatste ronde te kunnen afmaken. Ik eindig als 20ste en ben er treveden mee…er zit potentie in. Dat mijn lijnen braken kwam om dat ik juist van deze maat (Vapor 5.4) de lijnen niet had vervangen.
Maarten de Grauw, als enige gestart op schijfwielen, eindigt als 11 : zijn beste prestatie gedurende het WK en hij is er erg trots op.

De racemaster besluit een tweede race te starten….ondertussen hadden veel mensen hun schijfwielen erop gezet en ik ook mijn voorwiel omgewisseld. Alhoewel ik door en door nat ben , ben ik er klaar voor en heb er zin in. Wel 70 buggiers aan de start, erg indrukwekkend en ik weet dat ik voorin kan rijden…ik voel dat het gaat gaat komen !.
Mijn start is goed en tot mijn grote verbazing heb ik niemand voor me…damn…ben ik dan zo snel op schijfwielen ? Na 300 meter maak ik mijn eerste upwind bocht en zie ik veel rijders hoger lopen dan mij…ik was dus met te veel te ruimewind gestart en moet daardoor meer meters afleggen. Bij de eerste boei heb ik zo opeens 15 rijders voor me. De eerste ronde is nog niet eens halverwege en het begint heel hard te regenen..Het strand is nu echt een waterballet. Koen de racemaster besluit de race te cancellen en morgen weer verder te gaan.
Als verzopen katten pakt iederen zijn spullen in in afwachting op beter weer.
’s Avond is er prijs uitreiking voor het dagklassement…John Jansen doet zijn naam er aan en staat eerste. Onze Nederbelg David van Boven tweede. Proficiat !

Donderdag
Teamcaptain briefing om 09:00 hr, daarna weer een om 10:00 en gevolgd door een laatste om 11:00.
Het heeft afgelopen nacht teveel geregend en de voorspellingen voor vandaag zijn twijfelachtig : de races voor vandaag zijn afgelast. In een niet al te best humeur vertel ik het nieuws aan de andere rijders die nog op de camping waren. De dag brengen we gelaten door …160 stuks lege bierflesjes staan bij de vuilnisbak.

Vrijdag
Wederom geen race dag. Het strand is nog te nat. Vive le France !..hoe is het toch mogelijk dat ze hier een WK houden ? Ik spreek met rijders uit de andere zeilkasses en ook zij zijn in mineurstemming : met hun kleine blowkartwieltjes komen ze soms vast te staan in de blubber en vinden het parcour niet race waardig.

Zaterdag
Yeah, we gaan racen !

Het strand is nog steeds zeiknat, maar alles is nu relatief….het is iets minder zeiknat dus we zijn minder negatief gestemt. De organisatie heeft zelfs enorm zeil laten aanslepen zodat elk land zijn vliegers droog kan neer leggen. Een vriendelijk gebaar.
Iedereen die schijfwielen heeft, rijdt nu met schijfwielen.


De race uitslagen laten duidelijk dat schijfwielen de juiste keuze waren. Stefan Champan, een potentieele WK kampioen rijdt verbazingwekkend met een bigfoot voorwiel…het lukt hem niet om hoogte te houden en opgegeven moment haal ik hem zelfs in. Ik rij goed en nog steeds met de Vapor 5.4. De nieuwe lijnen houden het goed, maar het natte strand is wel een slijtageslag: Het natte zand en klei doen de lijnen snel inslijten en ik probeer zo min mogelijk met gekruisde lijnen te rijden. De laaste race van de dag besluit ik om mijn lijnen om te draaien zodat de slijtplekken nu bij de vlieger zitten.
Ik eindig als 4e in het dagklassement. Ik ben er zelf nog steeds van onder de indruk…bijna op het podium ! Als het zo door gaat kan ik wellicht top 10 rijden.

Zondag
Het heeft gisteren en vannacht niet geregend…dus the race goes on !
Iedereen is in opperbeste stemming..het natte strand went en met de zon en wind vandaag kan het een stuk droger gaan worden.


De eerste heat gaat niet al te best…ik sta verkeerd bij de start en halverwege de race kom ik in aavaring met een Ier. Beide vliegers uit de lucht in dus meteen zeiknat. Ik zie John Janssen twee keer voorbij komen zolang duurt het uit elkaar halen van de vliegers. Met veel moeite krijg ik de vlieger weer de lucht in. Twee ronden later is de vlieger weer enigzins opgedroogd en ik weet nog als 22ste te eindigen.

Het strand is nu behoorlijk opgedroogd en laat het zijn ware aard zien als de laatste race van start gaat. De startzone is zo glad als een biljartlaken en kilometers lang.
De laatste race heb ik een perfecte start…ik lag 4 of vijfde en reed zelfs voor Potters en Janssen. Dat is me nog nooit gebeurd en ik weet niet wat me overkomt als bij de laatste boei mijn vlieger uit de lucht vlat door een verkeerde stuurmaneuvre. Dat is nu echt jammer, maar gedurende de race weet ik toch nog op te schuiven naar een 14e plek.
Aan het eind van de dag is het klassement bekend : ik ben 7e overall , Jeroen 4e, en John (wederom) 1ste : daarmee staan we tweede in het landenklassement met maar twee puntjes verschil met nummer 1, Duitsland. Leuke van onze tweede plek is dat we allemaal Vapor/Xxtreme rijders zijn !

‘S Avonds is er een gala dinner dat pas om 22:30 hr begint..ik ben dermate bekaf dat ik dat niet eens haal..tevreden lig ik dan al op een oor.

Maandag
Bij terugkomst in NL is mijn woonkamer versierd…een 7e plek ! Dat mag gevierd worden…

Conclusie
Terugkijkend op dit WK mag ik zeggen vereerd te zijn om mee te hebben gedaan.
De Nederlanders hebben goed gereden en John heeft weer de titel mee naar huis genomen.
Nat, maar geslaagd!

Ik wil bij deze Buggy Club Holland bedanken voor alle inspanningen die zij doen om buggyen in Nederland mogelijk te maken en de stranden toegankelijk te houden voor onze sport.
Nederland is overduidelijk een wereldspeler en daar mogen we met zijn allen heel trots op zijn !

Groet,

Eric Leegwater
”Team captain “ (…eenmalig…tenzij na 10:00 hr)

Met dank aan Walter Carels voor het beschikbaar stellen van de foto’s!