Verslag WK 2012: Robert

Zondagmorgen om 6u was het dan zover, het vertrek naar het WK in Cherrueix, Frankrijk, in de baai van de Mont Saint-Michel, een erg idyllische plek. De auto van David van Boven en mijn aanhanger, zaten volledig vol en kon geen muis meer bij toen we met z’n drieen (John Jansen was er ook bij) aan de tocht begonnen. Vanuit Antwerpen was het een dikke 700 km rijden met de nodige regen onderweg.
Om 14u waren we aangekomen op de camping en ging even rond om iedereen hallo te zeggen, waarna de tent werd opgeslagen. Gelukkig was het even droog zodat we konden doorwerken. Daarna gingen we richting het strand om meer mede-buggiërs te treffen en onder het genot van de nodige drank, bij te praten. Hier kwamen we een paar Engelsen, Fransen, Schotten, Ieren, Belgen en andere nationaliteiten tegen. Altijd leuk om dezelfde bekende gezichten terug te zien, aangevuld met wat nieuwe enthousiastelingen. Na de inschrijving bij de organisatie, met de nodige overredingskracht voor verzekering, licentie, nummerborden etc, waren we officieel deelnemers aan het Wereld Kampioenschap!

Maandag hadden we regen en zijn we vooral bezig geweest met laatste dingen aan de buggy te doen (lagers vervangen,…) en boodschappen te doen. Natuurlijk hadden wij vooral drinken nodig, eten werd minder aan gedacht!

Ondertussen werd het dinsdagmorgen, de dag dat de buggies gekeurd moesten worden. Iedereen stond mooi in de rij te wachten, al was er een gespannen sfeer. De buggy mag niet zwaarder zijn dan 60kg en dan heb je nog eens te maken met gewichten die los moeten en apart gewogen worden, die mogen niet zwaarder zijn dan 5kg en samen met de buggy, de 60kg niet overschrijden. Tevens is er een keuring van eventuele andere wielen (bv schijfwielen), helmen en safety systemen (de quick release). En dan de lift-test, waarbij wordt gekeken of je niet vast in je buggy zit. Als je er vast inzit (de buggy gaat met je mee omhoog), zal je buggy niet door de keuring geraken. Gelukkig waren we er allemaal door, hoewel sommige mensen (waaronder David en ikzelf), wat problemen hadden met de quick release… Gelukkig bood WD40 het antwoord!
De rest van de dag was gevuld met sterke verhalen over de nationale races die iedereen had gedaan, waardoor ze erbij konden zijn op dit WK, de 50e editie van de FISLY. Tijdens de namiddag, waren we erg creatief bezig met het maken van onze eigen teamkleding, die verloren was gegaan in de post. Tegen de avond, was er de openingsbriefing voor alle piloten, van klasse 8, maar ook van alle andere zeilwagen-klasses, gevolgd door de openingsceremonie.
Woensdag, first race day. De aangestelde team captain, Eric Leegwater, mocht om 9u op het appel staan. De rest van de piloten werden om 10u30 op het strand verwacht, klaar voor de eerste racebriefing. Een speciale regeling , waarbij elke piloot zijn badge op een bord moest hangen, was nieuw. Als dat niet gebeurde, zou je gediskwlificeert worden voor de races die dag, gezien je dan niet op de briefing was.
Vanaf de camping, liepen we voorbij de bakker en de slager en konden we mooi een ontbijt en middageten scoren, GEWELDIG, zo’n supervers, nog warm Frans stokbrood en wat koffiekoeken… Deze euphorie werd echter al snel teniet gedaan toen we op het strand kwamen.. De regen die de dagen ervoor was geweest, voorspelde niets goed. Een droogpak had je minstens nodig en ook een paar schijfwielen.
Na de countdown was het dan zover… De eerste race. Door het vele water, was het moeilijk koers houden, aan elke turning mark ging ik veel te wijd en begon soms te aquaplanen. Na wat battlen met andere mensen, werd ik 17e, geen topresultaat, maar veel beter dan ik had verwacht door het gevoel in de race. Door het slechte weer was dit echter de enige race die verreden werd. John Jansen kon een eerste plek op zijn naam schrijven, David een tweede! ’s Avonds was de prijsuitreiking voor alle klassen, waar klasse 8 weer prominent naar voor kwam, toen John en David hun gewonnen bekers (theekoppen), gingen klinken met de (knappe) vrouwelijke winnaars van een zeilklasse. Hierna was het nog fêtes des moules (feest van de mosselen en andere vis), voor de visliefhebber was er genoeg te eten, maar voor niet visliefhebbers, moest je een paar km rijden naar een kebab-zaak, wat ik ook gedaan heb.
Donderdagmorgen kwamen we na veel nachtelijke regen bij het strand aan.. De regen had zeker geen goed gedaan aan de strandcondities. Tevens bleef de wind vrij ver weg. Toen werd toch besloten, ondanks de wind die rond de 4m/s bleef hangen, een countdown te geven en te beginnen met de race. In het startveld werd echter bij de start de rode en briefing vlag gehesen. De races werd gecancelled, doordat er gedurende 3 minuten voor de start, gemiddeld slechts 3m/s stond, niet racewaardig. De rest van de dag bestond uit hoosbuien waardoor deze dag ook letterlijk in het water viel. De middag hebben we opgevuld met praten met andere racers, wat altijd een supertijd betekent. Je bent er allemaal met hetzelde doel : veel leut hebben en een beetje buggyen en indien mogelijk een prijs in de wacht te slepen.
Toen we vrijdagmorgen wakker werden, na nog een natte nacht (die zich zelfs in onze tent manifesteerde en alles nat had gekregen), werd de capitainsbriefing eerst 2 keer uitgesteld, tot bij de briefing van 11u de beslissing viel : volgende briefing is zaterdagmorgen en dit omwillen van stormfronten die overtrokken met erg veel regen en gebieden van geen wind. ’s Avonds was er weer een feest met eten van de organisatie, met veel vertier en plezier met Nederlanders en andere nationaliteiten.
Zaterdagmorgen… Het had ’s nachts wat geregent, maar al minder dan de dagen ervoor. Eerste race ging beginnen, 6 minuten voor de start, was ik lekker wat rond aan het hobbelen, tot de powerlijn van mijn Ozone Yakuza GT 6.8 knapte. Hoewel er veel quads rondreden, moest ik zelf teruglopen om een andere vlieger te nemen. Zoals je altijd zal zien, was ik erg ver van de technische zone en kwam pas in de technische zone aan toen de race al 2 minuten begonnen was. Ik heb toen snel mijn 5.5 gepakt en ging racen, toen in de laatste ronde, ook die lijn kapot sprong onder de druk.. Echt geen geluk tijdens deze race!
Race 2 ging gelukkig al beter. Na nieuwe lijnen op mijn 6.8 en 5.5 te hebben gezet, ging het los. Hoewel het strand nog niet veel beter was, begon het hier en daar wat op te drogen en kon ik toch iets rijden. Je merkte echter wel dat mensen met schijfwielen veel sneller door het water gingen en dat de bigfoots veel teveel afremden.
Race 3 van de dag : het strand werd steeds droger, maar nog hadden mensen met schijven voordeel. De wind stond wel goed en je kon wat rijden, al werd er links en rechts nog steeds wat afgevloekt omwille van de strand condities.
Zaterdagavond zijn David, John, Julien (Belgische piloot), David en ik gezellig samen in Dol de Bretagne iets gaan eten en hebben ’s avonds nog wat gedronken met andere nationaliteiten. Zaterdagnacht kwam er weer een hoosbui over.. Onze hoop dat het strand weer droger werd, leek verdwenen toen we zondagmorgen op het strand aankwamen…
Zondagmorgen… Het strand was weer helemaal nat geworden. De eerste race begon slecht voor mij. Na een zoveelste keer uit de lucht gemaaid te zijn, kon mijn race beginnen en liep flink in op het veld, tot de eerste upwind turn. Daar kreeg ik geen voorrang (ik kwam van rechts) en kwam met iemand in de knoei te zitten. Mijn vlieger stalde en ging achteruit richting het strand.. Daar was een Duitser die niet meer kon uitwijken. Mijn 5.5 kreeg een flinke ruk en scheurde daarbij de toming… Weer een race die niet goed verliep. Gelukkig had Mark van den Berg zijn 6.8 gepakt en lag zijn 5.5 nog in de technische zone. Die heb ik snel genomen en was perfect van maat. Richting boei 2 begon je sterk te aquaplanen en ik dacht elke keer dat ik boei 2 omver zou maaien, al ging het bij mij elke keer net goed. Andere piloten hadden minder geluk en veegden de boei van de kaart.
Gelukkig kon ik voor race 2 en 3 de 5.5 van David misbruiken. Het strand droogde steeds verder op en enkel de leg naar boei 2 was tricky, de rest was goed te rijden, zelfs met bigfoots. Voor race 3 gingen de meeste rijders met schijven ook over op bigfoot banden, het verschil was ineens een stuk minder.
Na de derde race, 7 in het totaal, waren de races van het WK tot een einde gekomen. Toen waren er een aantal piloten die de voorzitter van APC8 (Thierry Filloux), naar traditie vastbonden op een stoel en zijn haar met geel en oranje kleurden.Daarna, b ij het maken van een Ozone team-foto, kregen Mark, David en ik nog oranje door onze haren en Thierry Guibal (Franse teamrider) een oranje baard aangemeten.
’s Avonds was de closing ceremony. John was wereldkampioen en David sleepte een zeer respectabele 5e plek in de wacht. In het landenklassement werd Nederland 2e, zo hadden de Duitsers toch ook iets om trots over te zijn, buiten hun 2e (Bernd Spiering) en 3e (Sebastian Thomes) plaats op het podium. De avond ceremonie bestond uit eten en voor sommige mensen, (te)veel alcohol. Veel plezier gehad met andere piloten van klasse 8 en ook van de andere klassen. Uiteindelijk werd bepaald dat het toch een EK is, gezien de piloten die deelnamen, enkel uit Europa afkomstig waren.
EK/WK’s zijn geweldig om mee te doen als je de kans krijgt, niet zozeer voor de races zelf, al leer je er weer een hoop van bij (iedereen heeft een andere rijstijl, zeker als je met andere landen vergelijkt), maar hoofdzakelijk voor het warme karakter dat iedereen uitstraalt. Het zijn allemaal topgasten en – vrouwen die je meestal wel terugziet, dat maakt het altijd ECHT een topevent!
Ik kan niet wachten tot volgend jaar op Borkum (Duitsland).

Robert Smits – H13 (op WK H65).